Kenia Przewodnik Ilustrowany fragment

Kenia należy do najbardziej zróżnicowanych językowo i kulturalnie krajów Afryki. Na ulicach Nairobi spotyka się ludzi mówiących niemal wszystkimi najpowszechniejszymi językami Afryki i Świata. Rekonstrukcja przeszłości
tak złożonego społeczeństwa jest trudna, ale wytrwała praca archeologów, historyków języka, antropologów, badaczy przekazów ustnych oraz zapisów z czasów arabskich i kolonialnych pozwoliła przynajmniej w ogólnym zarysie poznać wędrówkę ludów.
Najbardziej pomocny przy klasyfikacji grup ludności okazuje się język, ponieważ on decyduje o kulturze, a poza tym stosunkowo łatwo go opisać i porównać z innymi. To dosyć wygodne narzędzie wykorzystują antropolodzy przy odtwarzaniu historii ludów nieznających pisma. Im bardziej dwa języki są do siebie podobne, tym bliżej powiązane ze sobą były mówiące nim ludy. Lingwiści starają się określić czas, w jakim nastąpiło wyodrębnienie się języków, wiążące się na ogół z migracją grupy i zmianą miejsca zamieszkania.
Szlaki wędrówek można odtworzyć na podstawie zapożyczeń językowych, bo świadczą one o kontaktach z innymi grupami. Zarówno archeologia, jak i przekaz ustny okazały się przydatne przy rozwiązywaniu zagadek historii
Kenii, bo w Afryce wschodniej nie zachowały się źródła pisane. W latach 60. XX w. naukowcy ustalili czas wędrówek ludów z północy i południa,
a także ich trasę oraz kontakty między plemionami.
W Kenii żyje ok. 30 grup plemiennych, każda z nich mówi własnym językiem.
Amerykański naukowiec Joseph Greenberg podzielił 730 afrykańskich języków na cztery grupy. Językami z grupy bantu (kongo-kordofańskiej)
w Kenii mówi 65% mieszkaƒców, z grupy nilockiej (nilo-saharyjskiej) okoΠo 30%, a 3% posługuje się językami z grupy kuszyckiej, charakterystycznymi dla ludnoÊci pochodzenia mieszanego
afro-azjatyckiego; języki z grupy khoisannie występują w tym kraju.

Podobieństwa między grupami
Istnieje podobieństwo między Masajami a Oromo, których wcześniej nazywano „Chamitami”. Do grupy tej należy plemię Gabbra liczące 36 tys. osób, nomadów zamieszkujących północne obszary pustyni Chalbi (o powierzchni równej Szwajcarii); spokrewniony z nimi lud Boran jest przeszło dwukrotnie liczniejszy i zajmuje tereny od Etiopii po Isiolo.

Grupa plemion Oromo, zbliżona wielkością do Gabbra, osiadła nad brzegiem rzeki Tana,
a jej członkowie żyją w suchym buszu, gdzie wypasają bydło. Sakuye to małe plemię pasterzy wielbłądów, mieszka na wschód od Mount
Marsabit – według niektórych źródeł nazwa plemienia wywodzi się od nazwy góry w języku Oromo-Saku.
Wspólną cechą wszystkich tych ludów jest system władzy sprawowanej przez starszyzną, posiadającą duże kompetencje – coraz częściej jednak kontakt ze współczesnym światem zewnętrznym zmienia dawne obyczaje.
Plemię Luo liczy 2,7 mln osób, stanowiąc trzecią pod względem wielkości grupą etniczną w Kenii (po Kikuju i Luhia) i należąc do grupy Nilotów z obszaru Międzyjezierza. Luo przybyli na swoje dzisiejsze terytorium w XVI w., wędrując przez Ugandę z południowego Sudanu, zamieszkałego dzisiaj przez ludy Dinka i Nuer. Małe grupki dotarły do zachodniej Kenii, wypierając, bądź wchłaniając, żyjących tu Bantu. Przybysze zajmowali południowe wybrzeża Jeziora Wiktorii, a następnie tereny, na których egzystują do dzisiaj. Początkowo zajmowali się pasterstwem, później także uprawami i rybołówstwem – mają opinię wyjątkowo zręcznych rybaków. Luo wciąż wędrują, porównując samych siebie do wody, która płynie dopóki nie wyrówna poziomu. Rozprzestrzenili się po całym kraju i można ich spotkać w dużych miastach, jak np. Nairobi i Mombas´, a także nad jeziorami Turkana i Jipe.